Türkiye medyasının son beş yılına damgasını vuran sığınmacı tartışmalarını, hem “üretilen içerik” hem de “tüketilen mesaj” boyutlarıyla ele almaktadır. Medyadaki yazıların çok katmanlı analiziyle ortaya çıkan Suriyeli sığınmacı imgesi’nin sınırları belirlenmiş; bu imgenin sosyolojik yansımaları ise saha verileriyle desteklenmiştir. Çalışma, sadece medyanın diline değil, bu dilin hem Türk hem de Suriyeli izlerkitle tarafından nasıl okunduğuna ve anlamlandırıldığına odaklanarak literatürdeki önemli bir boşluğu doldurmaktadır.

Terör olgusu ve medya etkileşimi üzerine ulusal ve uluslararası literatürde yer alan çalışmaları kapsamlı bir perspektifle sentezlemektedir. Çalışmada, haberin toplumsal etkisi ve medyanın gündem belirleme gücü ekseninde, terörün medya aracılığıyla propaganda yapma stratejileri ve medyanın buna yanıtı küresel ve yerel ölçekte analiz edilmiştir. Özellikle Türkiye medyasının terör olaylarındaki yayın politikaları ve söylem pratikleri mercek altına alınmış; medyanın üstlenmesi gereken etik sorumluluklara ve kriz haberciliği standartlarına dair somut çözüm önerileri geliştirilmiştir.

Terör olgusu ve medya etkileşimi üzerine ulusal ve uluslararası literatürde yer alan çalışmaları kapsamlı bir perspektifle sentezlemektedir. Çalışmada, haberin toplumsal etkisi ve medyanın gündem belirleme gücü ekseninde, terörün medya aracılığıyla propaganda yapma stratejileri ve medyanın buna yanıtı küresel ve yerel ölçekte analiz edilmiştir. Özellikle Türkiye medyasının terör olaylarındaki yayın politikaları ve söylem pratikleri mercek altına alınmış; medyanın üstlenmesi gereken etik sorumluluklara ve kriz haberciliği standartlarına dair somut çözüm önerileri geliştirilmiştir.

Suriye iç savaşının tetiklediği kitlesel göç hareketliliği ve bu durumun Türkiye ile Avrupa Birliği (AB) üzerindeki sosyo-politik yansımaları, kapsamlı bir konferans serisiyle ele alınmıştır. ‘Ortak Kriz, Ortak Çözümler’ perspektifiyle; Paris, Madrid, Londra, Berlin ve Prag gibi stratejik merkezlerde düzenlenen oturumlarda, düzensiz göçün yarattığı güvenlik, entegrasyon ve insan hakları sorunları masaya yatırılmıştır. Alanında yetkin akademisyenlerin ve üst düzey bürokratların iştirak ettiği bu toplantılar, krizin yönetimine dair çok taraflı bir diyalog zemini oluşturmuştur.

X, Y ve Z kuşaklarının iletişim pratiklerini ve kamusal alandaki kuşaklar arası iletişim engellerini ampirik verilerle analiz etmektedir. Araştırmanın evrenini; Ankara, İstanbul ve İzmir illerinde ikamet eden 15.704.705 kişilik nüfus oluşturmaktadır. %95 güven aralığı ve %3 hata payı gözetilerek belirlenen örneklem çerçevesinde, pilot uygulama verileri esas alınarak üst yaş sınırı 55 olarak revize edilmiştir. Araştırma, 10 temel demografik ve 44 eğilim ölçen soru olmak üzere toplam 54 maddelik bir ölçekle yürütülmüştür.Pandeminin getirdiği kısıtlılıklar ve hijyen hassasiyetleri gözetilerek, veri toplama sürecinde çevrim içi (online) ve yüz yüze görüşme tekniklerinin bir arada kullanıldığı hibrit bir yöntem izlenmiştir. Toplamda 1079 geçerli anket üzerinden elde edilen bulgular, kuşaklar arası iletişim matrisini ortaya koyan kapsamlı bir veri seti olarak kitaplaştırılmıştır.